Hataylı depremzede: Kral gibi yaşıyordum

İHA

Asrın felaketi en büyük yıkımı medeniyetler şehri Hatay’da meydana getirdi.

Defne ilçesi Elektrik Mahallesi’nde yaşayan 51 yaşındaki Levent Hallum, 3 çocuğu ve eşiyle depremi burunları bile kanamadan atlattı.

Buna rağmen Hallum’un Defne ve Antakya olmak üzere 3 dükkanı ve 6 dairesi ağır hasar aldı ve kullanılamayacak duruma geldi.

Ailesinden 12 kişiyi toprağa veren Levent Hallum, depremin ardından Mersin iline yakınlarının yanına taşındı.

Sık sık doğup büyüdüğü Hatay’a gelen Hallum, enkaza dönen 30 yıllık birikimlerini görünce derin bir üzüntü yaşadı.

Ailesine sarılabilmesinin en büyük tesellisi olduğunu dile getiren Levent Hallum’un tek isteği yeniden doğup büyüdüğü topraklarda yaşamak.

“Allah bize ömür verdi”

Depremden birkaç dakika önce su içmeye kalktığını, sarsıntının başladığını anlatan Hallum, şunları söyledi:

Kızlarım kapıyı açtı, oğlumu uyandırdım. Aşağıya inmedik, dama çıktık. Damda yerimizde duramıyorduk, gelen uğultunun ardından tüm binalar arka arkaya yıkılmaya başladı. Kıyamet koptu, atom bombası atmış gibi. Hiçbir yer sağlam kalmadı. Allah’a binlerce şükür bize ömür verdi. Binamız ağır hasarlı oldu. Depremde 12 akrabamı kaybettim.

“6 dairem 3 dükkanım gitti”

Kasap ve kebap üzerine işletmelerinin olduğunu dile getiren Hallum, şu ifadeleri kullandı:

Hatay’ın sayılı esnaflarındandım. 6 dairem 3 dükkanım gitti. Maddi zararım 30 milyona yakın ama Allah’tan gelen bir şey. Bizim tek dileğimiz Cumhurbaşkanımızdan Allah razı olsun, yapılaşmada bize yardım eder ayaklanırız. Hatay halkı olarak biz memleketimizden gitmek istemiyor kendi topraklarımızda yaşamak istiyoruz. Mersin bize kucak açtı ama kendi topraklarımızı istiyoruz.

“Yolda bulduğum kaba bile ihtiyacım var”

Çocuklarını sarabilmenin en büyük serveti olduğunu dile getiren Hallum, şunları söyledi:

Zengin kardeşlerim vardı durumları kötü, birçok arkadaşım vefat etti. Dükkanımın bulunduğu apartmanda 76 kişi hayatını kaybetti. Ben binadan burnum kanamadan indim, her gün çocuklarımı sarıp koklayabiliyorum o bana yeter. Benim tek dileğim kendi topraklarımda ölmek. Depremden önce kral gibi yaşarken, eşime dostuma yardım ederken hiçbir şekilde kimseyi kapımdan geri çevirmedim. Allah razı olsun herkese yardım ediyorduk ama şimdi bu duruma düştük. Yolda bulduğum kaba bile ihtiyacım var.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir